Szkoła Podstawowa im. Władysława Broniewskiego we Włodowicach

FORMY POMOCY DZIECKU NIEPEŁNOSPRAWNEMU

 

Potrzeby uczniów o specjalnych potrzebach edukacyjnych?  ·       

  • Zrozumienie·       
  • Akceptacja·       
  • Szerokie kompetencje·       
  • Więcej wysiłku

Formy pomocy dziecku o specjalnych potrzebach edukacyjnych:

 

  • pomoc terapeutyczna (udział w różnych formach terapii na terenie szkoły lub poza nią np. w terapii psychologicznej, w zajęciach rewalidacyjnych, w zajęciach korekcyjno- kompensacyjnych, w terapii logopedycznej, uczęszczanie do klas terapeutycznych lub wyrównawczych)
  • pomoc dydaktyczno-wychowawcza (stosowanie w toku lekcji takich metod czy sposobów oceniania czy takich metod wychowawczych, które ułatwiają uczniowi naukę i społeczne przystosowanie)
  • pomoc medyczna (stała opieka odpowiedniego lekarza specjalisty, odpowiednie pomoce „techniczne" np. protezy, okulary, szkła, odpowiednie leczenie - np. w ośrodku rehabilitacyjnym czy sanatorium)
  • pomoc socjalna

Co oznacza akceptacja dziecka ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi?

 

Błędne sposoby okazywania akceptacji:

  • koncentracja uczuciowa na dziecku
  • współczucie graniczące z litością
  • nadmierna pobłażliwość w sytuacjach zadaniowych
  • nadmierne chronienie dziecka i przez to wyłączanie go z różnych form aktywności
  • eksponowanie jego deficytów
  • karanie za objawy

 

Prawidłowe sposoby wyrażanie akceptacji:

  • przydzielanie różnych zadań na równi innymi osobami (jeżeli tylko to możliwe)
  • włączanie we wszystkie zajęcia w toku lekcji i pozalekcyjne, w których może brać udział, nawet jeżeli wymaga to indywidualizacji pracy
  • przyznawanie mu różnych znaczących ról na równi z innymi uczniami
  • udzielanie mu różnego rodzaju specjalnej pomocy z równoczesnym traktowaniem tej pomocy jako naturalnego świadczenia, a nie jako uciążliwego obowiązku czy jałmużny
  • wspieranie go zachętą i jawnie wyrażoną wiarą w jego możliwości radzenia sobie w trudnych sytuacjach
  • ukazywanie rówieśnikom jego zdolności, osiągnięć, pozytywnych zachowań, eksponowanie wytworów jego pracy razem z wytworami innych uczniów
  • serdeczne odnoszenie się do niego, nawiązywanie z nim więzi emocjonalnej, tak jak z innymi

Jak wspomagać rodziców uczniów ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi?

 

  • informować o rozwoju dziecka, o jego osiągnięciach i trudnościach, rodzaju potrzebnej pomocy i możliwości jej uzyskania
  • uczyć rodziców (przez pokaz, instruktaż, ćwiczenia) umiejętności udzielania dziecku pomocy w domu
  • kształtować prawidłowe postawy rodziców wobec dziecka i wzmacniać więzi emocjonalne między rodzicami a dzieckiem
  • udzielać rodzicom porad i interwencyjnej pomocy w załatwianiu różnych spraw związanych z usprawnianiem dziecka, zaopatrzeniem go w środki pomocowe, korzystaniem z opieki specjalistów
  • aktywizować rodziców do systematycznego współdziałania nie tylko ze szkołą, ale także z innymi instytucjami niosącymi pomoc ich dziecku

 

Dzieci i młodzież, które mogą ubiegać się o orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego

  • uczniowie niewidomi i słabowidzący
  • uczniowie niesłyszący lub słabosłyszący
  • uczniowie z autyzmem
  • uczniowie niepełnosprawni ruchowo
  • uczniowie z upośledzeniem umysłowym (w stopniu lekkim, umiarkowanym, znacznym, głębokim)
  • uczniowie z zaburzeniami zachowania
  • uczniowie niedostosowani społecznie i zagrożeni niedostosowaniem społecznym
  • uczniowie zagrożeni uzależnieniem
  • uczniowie ze sprzężoną niepełnosprawnością

Rodzaje opinii wydawanych przez poradnie psychologiczno - pedagogiczne

  • opinie o potrzebie wczesnego wspomagania rozwoju dziecka
  • opinie w sprawie gotowości szkolnej dziecka, które
  • spełniało obowiązek rocznego przygotowania przedszkolnego poza przedszkolem lub oddziałem przedszkolnym
  • opinie w sprawie odroczenia obowiązku szkolnego
  • opinie w sprawie promowania ucznia kl. I lub II szkoły podstawowej do klasy programowo wyższej w ciągu roku szkolnego
  • opinie w sprawie pozostawienia ucznia z kl. I-III szkoły podstawowej na drugi rok w tej samej klasie
  • opinie w sprawie zwolnienia z nauki drugiego języka obcego
  • opinie w sprawie objęcia ucznia nauką w klasie terapeutycznej
  • opinie w sprawie dostosowania wymagań edukacyjnych wynikających z programu nauczania do indywidualnych potrzeb edukacyjnych ucznia
  • opinie w sprawie dostosowania warunków na sprawdzianach i egzaminach do indywidualnych potrzeb ucznia
  • opinie w sprawie udzielenia zezwolenia na indywidualny program lub tok nauki
  • opinie w sprawie przyjęcia ucznia gimnazjum do oddziału przysposabiającego do pracy
  • opinie w sprawie pierwszeństwa w przyjęciu ucznia z problemami zdrowotnymi do szkoły ponadgimnazjalnej
  • opinie w sprawie zezwolenia na zatrudnienie młodocianego w celu przyuczenia do pracy lub nauki zawodu
  • opinie w sprawie objęcia pomocą psychologiczno - pedagogiczną w przedszkolu czy szkole

 

Opinia psychologiczno - pedagogiczna

  • dane osobowe dziecka
  • diagnozę psychologiczną, pedagogiczną, ewentualnie logopedyczną
  • stanowisko poradni w sprawie, której dotyczy opinia
  • wskazanie odpowiedniej formy pomocy 

Uczniowie niepełnosprawni ruchowo

 

Dzieci i młodzież np.z trwałymi zaburzeniami w rozwoju motoryki małej i dużej, stereotypiami ruchowymi, trudnościami w koordynacji ruchów.

 

Sposoby postępowania i formy pomocy:

  • rehabilitacja ruchowa
  • znoszenie barier architektonicznych
  • organizowanie pomocy koleżeńskiej w zakresie samoobsługi, a także w zakresie wyrównywania braków po okresie absencji, ewentualnie udział w zajęciach dydaktyczno - wyrównawczych
  • ułatwienia „techniczne" podczas pisania (dla dzieci z niedowładami spastycznymi rąk, z zaburzeniami motoryki małej, z ruchami mimowolnymi) - np. mogą pisać na większym formacie, grubszym mazakiem, używać specjalnych nakładek na ołówek czy długopis,
  • w razie dużych trudności w pisaniu można posługiwać się pomocami (komputerem, klockami literowymi, kartonikami z literami, sylabami, wyrazami
  • nie wyłączać z tych zajęć, w których dziecko jest mniej sprawne czy mniej samodzielne (taniec na dyskotece, wycieczki, udział w przedstawieniach)
  • udział w zajęciach rewalidacyjnych na podstawie orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego oraz dostosowanie wymagań na sprawdzianach i egzaminach - zgodnie ze wskazaniami zawartymi w orzeczeniu lub zaświadczeniu lekarskim.

Uczniowie niewidomi i słabowidzący

 

Sposoby postępowania i formy pomocy:

  • dokładne zapoznanie się z diagnozą okulistyczną, uzyskanie informacji na temat możliwego wpływu wady wzroku na funkcjonowanie dziecka i proces dydaktyczny
  • rozwijanie na miarę możliwości dziecka percepcji wzrokowej
  • uwzględnianie deficytów wzrokowych w procesie dydaktycznym
  • zapewnienie odpowiedniego miejsca w klasie
  • przypominanie o konieczności stosowania sprzętu optycznego (okulary, lupy, lornetki)
  • przygotowywanie dla dziecka specjalnych pomocy dydaktycznych
  • uwzględnianie wolniejszego tempa pracy
  • gdy wada wzroku jest duża pozwolić na nagrywanie wykładów, zapoznawanie się z lekturami poprzez odsłuchiwanie kaset
  • organizować zajęcia wychowania fizycznego zgodnie z zaleceniami okulisty
  • w razie zmęczenia dziecka, bólu głowy lub oczu zapewnić odpoczynek
  • udział w zajęciach rewalidacyjnych na podstawie orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego, dostosowanie warunków sprawdzianów i egzaminów

 

Uczniowie z wadą słuchu

 

Dzieci i młodzież niedosłyszące i głuche.

Zwykle niedosłuch i głuchota współwystępują z zaburzeniami mowy, co z kolei powodować może wtórnie problemy w funkcjonowaniu emocjonalnym i społecznym.

 

Sposoby postępowania i formy pomocy:

  • dokładne zapoznanie się z diagnozą laryngologiczną, ze szczególnym uwzględnieniem informacji na temat wpływu wady słuchu na funkcjonowanie szkolne dziecka
  • zwracanie uwagi czy dziecko ma włączony aparat słuchowy i czy jest on sprawny
  • uwzględnienie trudności dziecka podczas zajęć dydaktycznych (dzieci te mogą mieć kłopoty z zadaniami wymagającymi czynnego i biernego posługiwania się mową, podczas zajęć rytmicznych, muzycznych, nauki języków obcych, dlatego dziecko z wada słuchu może być zwolnione z nauki drugiego języka obcego)
  • stworzenie optymalnych warunków odbioru mowy w klasie szkolnej
  • pamiętać o tym, że dziecko z wada słuchu nie potrafi albo jest mu bardzo trudno robić kilka rzeczy na raz
  • zwracać uwagę na czytanie ze zrozumieniem
  • usprawniać funkcje słuchowe odpowiednio do możliwości dziecka
  • jeżeli funkcje te są trwale zaburzone w procesie dydaktycznym stosować metody wymagające raczej korzystania z percepcji wzrokowej
  • udział w zajęciach rewalidacyjnych na podstawie orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego, dostosowanie warunków sprawdzianów i egzaminów

Uczniowie z upośledzeniem umysłowym 

 

Poziomy upośledzenia umysłowego:

  • upośledzenie umysłowe w stopniu lekkim
  • upośledzenie umysłowe w stopniu umiarkowanym
  • upośledzenie umysłowe w stopniu znacznym
  • upośledzenie umysłowe w stopniu głębokim

 

Uczniowie z lekkim upośledzeniem umysłowym mają problemy z myśleniem logicznym, abstrakcyjnym, matematycznym, analogicznym; zwykle słabszą pamięć logiczną, natomiast pamięć mechaniczna i skojarzeniowa może być na przeciętnym poziomie. Zasób słów ubogi, słownictwo bierne jest bogatsze od czynnego, zwykle pojawiają się problemy w koncentracji uwagi. Z powodu tych deficytów maja trudności w opanowaniu treści z zakresu podstawy programowej. Często też trudniej im kontrolować emocje. Zazwyczaj są krytyczni wobec siebie, dostrzegają, że różnią się od otoczenia, a porównania z rówieśnikami mogą wpływać na obniżenie ich samooceny.

 

Uczniowie z lekkim upośledzeniem umysłowym

 

Sposoby postępowania i formy pomocy:

  • wszechstronna stymulacja rozwoju funkcji poznawczych oraz wzbogacanie zasobu słownictwa na miarę możliwości dziecka podczas zajęć rewalidacyjnych i dydaktycznych
  • zindywidualizowanie metod pracy z uczniem, sposobu sprawdzania wiadomości i ich oceniania, również podczas egzaminów zewnętrznych
  • włączanie w różne formy aktywności, wspieranie mocnych stron, dostrzeganie i nagradzanie osiągnięć - w celu budowania pozytywnej samooceny i motywowania do nauki

Uczniowie z lekkim upośledzeniem umysłowym realizują kształcenie specjalne, orzeczenia do tego typu kształcenia wydawane są przez publiczne poradnie psychologiczno -pedagogiczne. Mają także prawo do udziału w zajęciach rewalidacyjnych oraz dostosowania wymagań egzaminacyjnych.

 

Uczniowie upośledzeni umysłowo w stopniu umiarkowanym i znacznym - mają zaburzone funkcje poznawcze, szczególnie procesy myślenia (na poziomie konkretno - obrazowym), szczególne trudności mają z rozumieniem pojęć abstrakcyjnych, osłabiona jest pamięć logiczna, mechaniczna i skojarzeniowa oraz percepcja wzrokowa i słuchowa, mają problemy z dowolnym kierowaniem procesów uwagi, ich rozwój psychomotoryczny zwykle jest opóźniony, zasób słownictwa ubogi, często występuje wada wymowy. Mogą mieć trudności z kontrolowaniem emocji, zwykle są mało krytyczni wobec siebie, nie dostrzegają swoich trudności, mogą mieć problemy z rozpoznawaniem niebezpieczeństwa, łatwo ulegają wpływom.

 

Uczniowie upośledzeni umysłowo w stopniu umiarkowanym i znacznym

Zasady postępowania i formy pomocy:

  • udział w zajęciach rewalidacyjnych z przeznaczeniem na wszechstronna stymulację rozwoju psychomotorycznego
  • wyjaśnianie reguł i zasad obowiązujących w społeczeństwie i wdrażanie do ich przestrzegania, kształtowanie odporności na negatywne wpływy środowiska
  • dążenie w pracy z dzieckiem do uzyskania przez niego jak największej autonomii na miarę jego możliwości.
  • ćwiczenie porozumiewania się z otoczeniem w najpełniejszy dla dziecka sposób; werbalny lub pozawerbalny.
  • poznawanie przez ucznia alternatywnych lub wspierających metod porozumiewania się , jeśli uczeń napotyka trudności w słownym porozumiewaniu się.
  • wdrażanie do uczestniczenia na równi z innymi członkami społeczności, do której należy w różnych formach życia społecznego, zachowując prawo do swojej inności. Dążenie do tego min. poprzez uczenie zasad współistnienia społecznego, umożliwienie uczestniczenia w różnorodnych wydarzeniach społecznych, kulturalnych, przybliżanie tradycji i obyczajów lokalnych, narodowych.
  • wyrabiane dbałości o zdrowie, np.: przyjmowanie właściwej pozycji ciała przy nauce, utrwalanie prawidłowych nawyków żywieniowych i higienicznych

 

Dziecko z upośledzeniem umysłowym w stopniu umiarkowanym i znacznym realizuje odpowiednie kształcenie specjalne na podstawie orzeczenia publicznej poradni psychologiczno - pedagogicznej, nie bierze udziału w sprawdzianie w kl. VI ani w egzaminie gimnazjalnym, może kontynuować naukę w szkole ponadgimnazjalnej przysposabiającej do pracy lub w szkole specjalnej dla osób upośledzonych umysłowo w stopniu umiarkowanym

 

Uczniowie z upośledzeniem umysłowym w stopniu głębokim - stosunkowo często oprócz upośledzenia funkcji poznawczych występują u nich zaburzenia w zakresie motoryki małej i dużej, wady wzroku, słuchu, schorzenia CUN. Dzieci te maja ograniczony kontakt z otoczeniem, często brak u nich uwagi dowolnej, a uwagę mimowolną aktywizują tylko silne bodźce, słabo rozwinięta jest mowa czynna i bierna, ograniczona samoobsługa lub jej brak, bardzo niskie zdolności uczenia się. Osoby głęboko upośledzone umysłowo wymagają stałej opieki i kontroli, nie rozpoznają niebezpieczeństwa, nie sygnalizują większości swoich potrzeb.

 

Uczniowie z upośledzeniem umysłowym w stopniu głębokim

Sposoby postępowania i formy pomocy:

  • udział w zajęciach rewalidacyjno - wychowawczych (indywidualnych lub zespołowych) dla osób w wieku 3 - 25 lat
  • naukę nawiązywania kontaktów oraz komunikowania się z otoczeniem w sposób odpowiedni do możliwości i potrzeb dziecka, kształtowanie gotowości do nawiązywania kontaktów
  • usprawnienie psychoruchowe w zakresie:
  • dużej motoryki: w aspekcie postawy ciała, poruszania się oraz koordynacji ruchów,
  • małej motoryki: koordynacji ruchów rąk, koordynacji wzrokowo- ruchowej, manipulacji,
  • zdobycie maksymalnej dla dziecka samodzielności w podstawowych sferach życia min. rozwijanie samodzielności w zakresie poruszania się, jedzenia, picia, mycia rąk, ubierania się i rozbierania

Uczniowie z upośledzeniem umysłowym w stopniu głębokim

Sposoby postępowania i formy pomocy:

  • polisensoryczne poznawanie otoczenia, w którym funkcjonuje dziecko, wzbudzanie zainteresowania środowiskiem, w którym żyje oraz kształtowanie umiejętności funkcjonowania w otoczeniu
  • rozwijanie świadomości własnego ciała a także wyrabianie orientacji w schemacie własnego ciała i orientacji przestrzennej
  • kształtowanie zachowań społecznych
  • wyzwalanie spontanicznej aktywności poprzez dostarczanie zróżnicowanych bodźców
  • uczenie umiejętności współżycia w grupie
  • rozwijanie współdziałania, przyjemności z kontaktu fizycznego i zaufania do innych
  • rozwijanie umiejętności naśladowania

 

 

Autyzm - specyficzne zaburzenie rozwojowe pojawiające się do 3-go roku życia, zwykle po 1-szym roku.

 

Dziecko autystyczne:

  • nie nawiązuje kontaktu uczuciowego, emocjonalnego z otoczeniem, odmawia współpracy,
  • zwykle nie próbuje się porozumiewać z innymi ludźmi, żyje jakby „obok", we własnym świecie, jeżeli porozumiewa się - często ma własny język
  • nie lubi dotyku, przytulania
  • zachowuje się w sposób sztywny stereotypowy, ma ulubione zabawy, specyficzne zainteresowania i tylko zgodnie z nimi chce spędzać czas, nie lubi zmian

Sposoby postępowania i formy pomocy:

  • „podążanie za"
  • holding
  • terapia behawioralna
  • dostosowanie form i metod pracy do specyfiki funkcjonowania dziecka
  • kształcenie specjalne dla dzieci z autyzmem (orzeczenia wydawane są jedynie przez wytypowane poradnie specjalistyczne), udział w zajęciach rewalidacyjnych oraz dostosowanie warunków sprawdzianów i egzaminów, zwolnienie z nauki drugiego języka obcego.

 

Uczniowie z obniżonymi możliwościami intelektualnymi, wymagający dostosowania wymagań do ich możliwości

 

Dzieci z możliwościami intelektualnymi kształtującymi się poniżej przeciętnej, ale nie na poziomie upośledzenia umysłowego.

Zależnie od rodzaju deficytów dzieci te wymagają różnorodnych form pomocy.

Uczniowie z obniżonymi możliwościami intelektualnymi.

Sposoby postępowania i formy pomocy:

  • dostosowanie procesu dydaktycznego i wymagań edukacyjnych do indywidualnych potrzeb i możliwości ucznia - na podstawie opinii poradni psychologiczno - pedagogicznej
  • udział w zajęciach korekcyjno - kompensacyjnych, dydaktyczno
  • wyrównawczych, tworzenie klas wyrównawczych i terapeutycznych w celu stymulowania rozwoju poznawczego i zmniejszania trudności w opanowaniu wiadomości i umiejętności szkolnych
  • dostrzeganie mocnych stron, pozytywnych działań, starań w zakresie wyrównywania braków - w celu budowania pozytywnej samooceny i motywowania do nauki

 

Uczniowie z deficytami rozwojowymi w zakresie niektórych funkcji poznawczych

 

Dzieci i młodzież z dysleksją rozwojową lub z grupy ryzyka dysleksji. Są to uczniowie, którzy przy prawidłowych możliwościach intelektualnych, na skutek zakłóceń rozwojowych (np. deficytów w percepcji lub pamięci wzrokowej lub słuchowej, obniżonej sprawności manualnej) maja kłopoty z opanowaniem podstawowych technik szkolnych, szczególnie czytania i pisania, mogą też mieć trudności z nauką matematyki (tzw, dyskalkulia). Jeżeli dziecko ma różnorodne znaczne deficyty rozwojowe i duże trudności w pisaniu i czytaniu, mówimy wówczas o głębokiej dysleksji.

 

Sposoby postępowania i formy pomocy:

  • wczesna diagnoza i terapia w formie zajęć korekcyjno - kompensacyjnych, w razie potrzeby także logopedycznych
  • w razie utrzymywania się zaburzeń - systematyczna terapia pedagogiczna nastawiona na wyrównywanie deficytów zgodnie z zaleceniami zawartymi w opinii psychologiczno - pedagogicznej, doskonalenie podstawowych technik szkolnych, utrwalanie zasad ortografii
  • instruowanie rodziców w jaki sposób mogą pracować z dzieckiem
  • dostosowanie procesu dydaktycznego oraz sposobu sprawdzania wiadomości i kryteriów oceniania do potrzeb edukacyjnych i możliwości ucznia na podstawie opinii poradni
  • możliwe jest zwolnienie ucznia z głęboką dysleksją z nauki drugiego języka obcego

 

Uczniowie z zaburzeniami rozwoju mowy (opóźniony rozwój mowy, afazja, wady wymowy, niepłynność mowy)

 

Udzielanie pomocy dzieciom z deficytami rozwojowymi jest konieczne, ponieważ trudności w nauce mogą powodować: stopniowe obniżenie motywacji do nauki, narastanie zaburzeń emocjonalnych (lęk, agresja, negatywistyczna postawa wobec szkoły), wtórne trudności w rozwoju poznawczym

 

Uczniowie z zaburzeniami rozwoju mowy (opóźniony rozwój mowy, afazja, wady wymowy, niepłynność mowy)

Możliwe formy pomocy:

  • terapia logopedyczna na terenie szkoły i/lub poradni
  • dostosowanie wymagań edukacyjnych do możliwości ucznia na podstawie opinii poradni psychologiczno - pedagogicznej
  • wspieranie ucznia w związku z ryzykiem trudności w funkcjonowaniu emocjonalno - społecznym

Uczniowie przewlekle chorzy

 

Sposoby postępowania i formy pomocy

  • zebranie informacji na temat choroby dziecka i jej wpływu na funkcjonowanie szkolne, dostosowanie sposobu pracy z dzieckiem i wymagań szkolnych na podstawie zaświadczenia lekarskiego i/lub opinii psychologiczno - pedagogicznej
  • jeżeli choroba znacznie utrudnia lub uniemożliwia uczęszczanie dziecka do szkoły
  • organizowanie nauczania indywidualnego, co w myśl rozporządzenia jest możliwe gdy nieobecność w szkole spowodowana chorobą potrwa co najmniej 30 dni, w miarę możliwości należy wówczas zapewnić dziecku kontakt z rówieśnikami i udział w życiu szkoły
  • pomoc w wyrównywaniu zaległości w nauce, wynikających z absencji chorobowej - w formie pomocy koleżeńskiej lub zajęć dydaktyczno - wyrównawczych
  • organizowanie takich form aktywności i gromadzenia doświadczeń poznawczych , jakie są dla dziecka dostępne, nie wyłączać go pochopnie z zajęć
  • uwzględnianie w procesie dydaktycznym zmiennego samopoczucia i sprawności psychofizycznej dziecka
  • w okresie zaostrzenia choroby nie obciążać dziecka dodatkowymi stresami(testami, klasówkami), zmniejszać stopień trudności zadań ; wiadomości sprawdzać raczej w okresach poprawy stanu zdrowia i samopoczucia
  • umożliwienie choremu uczniowi jak najpełniejszego wypoczynku w czasie przerwy
  • dbanie o prawidłowe relacje z rówieśnikami

Uczniowie szczególnie uzdolnieni

 

Sposoby postępowania i formy pomocy:

  • dostrzegać uzdolnienia dzieci i zachęcać je do ich rozwijania
  • jeżeli uzdolnienia mają charakter wybiórczy można rozwijać je poprzez udział w kołach zainteresowań, indywidualną prace pod kierunkiem nauczyciela, naukę danego przedmiotu w klasach wyższych po uzyskaniu opinii w sprawie indywidualnego toku nauki
  • możliwe jest promowanie ucznia klasy I lub II szkoły podstawowej do klasy programowo wyższej na wniosek rodziców i po uzyskaniu pozytywnej opinii wychowawcy klasy lub na wniosek wychowawcy i za zgodą rodziców
  • nauka w tzw. gimnazjach akademickich
  • zachęcanie do udziału w olimpiadach, turniejach, konkursach przedmiotowych, przygotowywanie do udziału w nich
  • system stypendialny

Uczniowie sprawiający trudności wychowawcze

 

  • uczniowie z nadpobudliwością psychoruchową
  • uczniowie z zaburzeniami zachowania
  • uczniowie z zaburzeniami emocjonalnymi
  • uczniowie z trudnościami w funkcjonowaniu społecznym, w tym niedostosowani społecznie
  • uczniowie z zaburzeniami psychicznymi
  • poszukiwanie przyczyny
  • unikanie sytuacji wywołujących napięcie i stres
  • udzielanie pomocy i wsparcia
  • współpraca z rodzicami oraz innymi instytucjami udzielającymi dziecku pomocy

 

Dzieci nadpobudliwe psychoruchowo - sposoby postępowania i formy pomocy:

  • podawać krótkie komunikaty - upewnić się czy dziecko usłyszało nasz przekaz
  • rozmawiać z dzieckiem tak, by przykuć jego uwagę - zwracać się do niego po imieniu, patrzeć w oczy, używać prostych słów.
  • polecać wykonania tylko 1 zadanie na raz tak długo aż się z niego nie wywiąże (ograniczyć dopływ bodźców zewnętrznych)
  • trudne zadania należy dzielić na etapy
  • konsekwentnie egzekwować ustalone zasady
  • utrwalać pozytywne wzorce zachowania przez pochwałę, obdarowanie upominkiem lub przywilejem
  • skupiać uwagę na zaletach dziecka, nie gasić jego inicjatywy ciągłym upominaniem, dostrzegać w nim kogoś wartościowego, zasługującego na miłość i szacunek.

 

Uczniowie niedostosowani społecznie - sposoby postępowania i formy pomocy

  • jasne określanie obowiązujących norm i konsekwentne ich przestrzeganie
  • omawianie niewłaściwych zachowań raczej w kontakcie indywidualnym niż na forum klasy
  • szukanie przyczyn niewłaściwych zachowań
  • zachęcanie do korzystania z pomocy psychologicznej
  • kierowanie sprawy do sądu w przypadku rodziny dysfunkcyjnej
  • proponowanie różnych prospołecznych działań
  • dostrzeganie i nagradzanie pozytywnych zachowań, a nie tylko piętnowanie negatywnych
  • udział w zajęciach socjoterapeutycznych
  • udział w zajęciach rewalidacyjnych po uzyskaniu orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego z uwagi na zaburzenia zachowania, niedostosowanie społeczne, zagrożenie niedostosowaniem społecznym, zagrożenie uzależnieniem

Możliwe jest wydanie orzeczenia dla uczniów z zaburzeniami zachowania, niedostosowanych społecznie, zagrożonych niedostosowaniem społecznym i zagrożonych uzależnieniem i korzystanie przez tych uczniów z zajęć rewalidacyjnych.

 

Dzieci z zaburzeniami emocjonalnymi lub z zaburzeniami psychicznymi mogą uzyskać opinię psychologiczno - pedagogiczną , na podstawie której możliwe jest udzielanie im pomocy i wsparcia na terenie szkoły.

 

Istota pomocy dziecku

  • wczesne wykrywanie zaburzeń
  • współpraca z rodzicami
  • interdyscyplinarność w pomaganiu
  • organizowanie jak najszerszej oferty pomocy na terenie szkoły
  • dbanie o rozwój społeczny